Ik ben getrouwd met de dood

Zelfstigma stond ineens op mijn stoep. Niet bepaald aangekondigd.

Gisteren ontving ik Relevant, het magazine van de NVVE, Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde. Met daarin mijn interview over leven met een doodswens. Teus Lebbing interviewde me eerder voor haar Portie Veerkracht en het Expertisecentrum Euthanasie, dus wist ik dat mijn verhaal in goede handen was, toen ik ja zei op het interview.

En toch was gisteren mijn eerste gedachte: dit ga ik dus écht nergens delen.

Ik maak campagnes over openheid. Bied mensen een podium om hun verhaal te vertellen. Roep dat praten levens redt.

En toch kwam de angst voor oordelen weer keihard binnen. Wat zullen ze wel niet denken? Ben ik nog geloofwaardig? Minder capabel? Minder betrouwbaar? Minder professioneel?

We hebben een beeld van mensen die suïcidaal zijn. Die liggen in bed. Die bellen af. Die trekken geen campagnes en die runnen zeker geen bedrijf.

En al moet ik de motivatie dan helemaal uit mijn kleine teen halen, ik moet blijven delen. Want zolang dit beeld er is, en zoveel andere verkeerde beelden over mentale gezondheid, zie ik openheid als sleutel naar meer begrip.

Kijk eens om je heen. Weet jij hoe het écht gaat met je buurman, je collega, je vriendin? Laten we wat meer naar elkaar omkijken.

Lees het interview in het nieuwe nummer van Relevant.
Foto: Vincent van den Hoogen